Het verhaal van Anna en Els

Anna raakt steeds meer ongerust over haar dochter Els van 22, die samen met haar in een appartement in Hamburg woont.

Hoewel Els nooit zo'n extraverte persoon is geweest, vond ze haar uiterlijk altijd wel belangrijk. De laatste tijd echter niet meer. Het lijkt alsof haar haren al weken niet meer gewassen zijn, ze draagt geen make-up meer en haar kleding ziet er uit alsof ze erin geslapen heeft.

Aanvankelijk ging Anna ervan uit dat Els ruzie met een van haar vrienden had gehad. Ze was immers al lang niet meer met hen uit geweest en bleef liever op haar kamer, waar ze de hele dag sliep en het grootste deel van de nacht naar muziek luisterde.

Maar toen Anna hierover met haar wilde praten, raakte Els enorm van streek. Ze schreeuwde en riep wild om zich heen: “Hou je mond, hou je mond. Waarom vertelt iedereen me altijd wat ik moet doen? Waarom kunnen jullie me niet gewoon met rust laten? Ik kan mijn eigen gedachten niet eens verstaan door al dat gezeur van jullie”.
De muziek op Els kamer wordt hoe langer hoe luider. Wanneer Anna haar vraagt om de muziek zachter te zetten, schreeuwt Els tegen haar: “Ga weg. Natuurlijk staat de muziek hard. Dan hoef ik tenminste niet naar je geklets te luisteren!”

Enige tijd later ziet Anna hoe haar dochter met haar vuisten tegen haar hoofd slaat. Er moet iets gebeuren, dat is duidelijk. Anna maakt daarom een afspraak met de huisarts.

Als Els bij de huisarts komt, lijkt ze er echter al weer beter aan toe te zijn. Ze is redelijk en heeft zichzelf onder controle, en geeft duidelijk en rustig antwoord op de vragen die de huisarts stelt. De arts schrijft enkele antidepressiva voor en vraagt Els over zes weken terug te komen.

Zes weken later heeft Els nog geen enkele tablet geslikt. Ze gedraagt zich nog steeds vreemd en nu weigert ze opnieuw naar de huisarts te gaan.

Uiteindelijk besluit Anna de huisarts alleen te bezoeken. Om de problemen beter te kunnen omschrijven, maakt ze een lijstje van alle ongebruikelijke dingen die Elsa heeft gedaan, haar vreemde slaappatronen en haar agressieve uitbarstingen. De dokter belooft later die week op huisbezoek te zullen komen.

Nadat hij Els voor de tweede keer heeft gezien, besluit de dokter om haar door te verwijzen naar een psychiater.

“Moet ik me zorgen gaan maken?” vraagt Anna. De arts legt uit dat Els gedrag een aantal oorzaken zou kunnen hebben. Het zou een fysieke of psychische aandoening kunnen zijn, zegt de arts. Deze geeft Anna enkele folders over psychische aandoeningen. “De psychiater kan de juiste diagnose stellen”.

De volgende zes maanden brengen Anna en Els diverse malen een bezoek aan de psychiater in het ziekenhuis en andere medewerkers van het psychiatrische team. Na een aantal diepgaande interviews met zowel moeder als dochter, waarbij alle aspecten van Els leven aan bod komen, komt de psychiater uiteindelijk tot haar diagnose.

“Els, we zijn tot de conclusie gekomen dat je lijdt aan schizofrenie”, zegt ze.