Het verhaal van Peter

Ooit was Peter blij om de stemmen te horen.

Natuurlijk, in het begin was het nogal verontrustend. Hij begreep niet waar ze vandaan kwamen of waarom ze tegen hem praatten. Hij moest herhaaldelijk controleren of hij de radio niet per ongeluk had laten aanstaan.

Maar naar verloop van tijd raakte hij vertrouwd met de stemmen en begon hij eraan te wennen. Hij had zich immers behoorlijk eenzaam gevoeld nadat hij uit Haarlem was vertrokken om zijn studie te vervolgen. En hoewel de stemmen misschien een beetje verwarrend waren, had hij nu tenminste gezelschap.

Om de een of andere reden had Peter moeite om bevriend te raken met zijn nieuwe medestudenten. Toen hij thuis opgroeide, had hij nooit problemen gehad om met andere mensen om te gaan. Maar nu kostte het hem steeds meer moeite om met mensen te praten en na een tijdje kon het hem gewoon niets meer schelen. Hij ging zelfs niet meer lunchen in de kantine met de andere studenten. Het leek alsof hij gewoon geen honger meer had.

Na colleges ging hij terug naar zijn kamer en stortte hij zich volledig op zijn studie. Als de stemmen weer terugkwamen, ging hij er rustig voor zitten en luisterde naar wat ze te zeggen hadden. Maar de laatste tijd waren de stemmen niet meer zo vriendelijk. Voorheen maakten ze complimenten: dat hij voorbestemd was om beroemd te worden; dat God hem had uitverkoren om de mensheid te redden; dat alleen hij de terroristen die waren geïnfiltreerd in de studentenflats kon ontmaskeren.

Was ze nu zeiden was duister en angstaanjagend. De terroristen hadden het op hem gemunt. Ze speelden onder één hoedje met de geheime politie en ze hielden hem in de gaten via het gesloten televisiecircuit op straat.

Op een nacht wekten de stemmen hem, terwijl ze hem waarschuwend toeriepen. De terroristen kwamen eraan en ze konden elk moment binnenkomen. Hij moest ontsnappen! Peter verbrak de stilte van de nacht en schreeuwde om hulp. Hij hoorde zijn buren schreeuwen, sirenes op straat, vervolgens bonzen op de deur.

Een paar uur later kwamen Peter's ouders. De dokter, die samen met de politie naar de flat van Peters flat was gekomen, had hen gebeld en verteld wat er was gebeurd. Hij legde uit dat Peter een ‘acute psychotische episode’ had ondergaan en onmiddellijk in het ziekenhuis zou moeten worden behandeld.